background
 
.

«Μια προσευχή που υποχρεώνει τον ουρανό να κατεβεί στη γη»

( π.Ευσέβιος Βίττης )

 

Απομαγνητοφωνημένη αυτοσχέδια προσευχή του π. Ευσεβίου Βίττη, καταγραφείσα την Κυριακή του Θωμά (Αντίπασχα) 12/5/2024.

 

            Πόσο θα ’θελα να Σ’ αγαπήσω, Κύριε της αγάπης μου. Εσένα, Κύριε, που είσαι η δύναμίς μου. Είσαι ο στέρεος και αμετακίνητος βράχος όπου στέκεται η ύπαρξίς μου. Το καταφύγιό μου, ο ελευθερωτής μου, ο βοηθός μου, ο ισχυρός και απόρθητος πύργος, η γλυκιά μου ελπίδα και παρηγοριά στην θλίψη μου. Ω,να μπορούσα να σε αγκαλιάσω νοερά Εσένα που είσαι το άκρον και άπειρο αγαθό, που χωρίς αυτό κανένα από όσα θεωρούνται αγαθά δεν είναι αγαθό. Να μπορούσα να εντρυφήσω σε ’Σένα, να απολαύσω την χαρμονή του προσώπου Σου, γιατί καμιά τρυφή δεν είναι τρυφή χωρίς Εσένα, καμιά απόλαυση δεν είναι άξια του ονόματός της χωρίς Εσένα, κανένα άριστο δεν είναι άριστο χωρίς Εσένα, και τίποτα το ποθητό δεν είναι ποθητό χωρίς Εσένα. Άνοιξε τα βάθη της καρδιάς μου που κρύβονται όλα τα κακά και οι αθλιότητές μου, Εσύ που είσαι πιο κοφτερός και από το πιο κοφτερότερο δίκοπο μαχαίρι. Εσύ που είσαι ο λόγος, ο οποίος μπορείς να εισχωρήσεις έως εκείνο το σημείο όπου διαχωρίζονται η σάρκα από το πνεύμα για να ακούσει την γλυκήτητα της φωνής Σου.

Δώσ’ μου, Ω, Δώσ’ μου, Κύριέ μου, μάτι που να μπορεί να σε ιδεί γιατί είσαι φως αόρατο. Δώσ’ μου όσφρυση πνευματική, για να τρέξω πίσω από το μεθυστικό άρωμα της υπερουράνιας αγιωσύνης Σου. Θεράπευσε την γεύση της ψυχής μου για να γεύομαι και να νοιώθω την απέραντη και απερινόητη γλυκήτητα της αγαθοσύνης Σου.Δώσ’ μου καρδιά που να αναλογίζεται Εσένα. Δώσ’ μου μνήμη που να σε αναπολεί. Νούνπου να σε εννοεί όσο του είναι μπορετό. Λογισμό που να θέλγεται από ’Σένα το άκρως εφετό και ποθητό. Ω Ζωή! Που δια μέσω της όλα ζούν. Ω Ζωή ζωοποιός! Ω Ζωή! Που χωρίς αυτή πεθαίνω. Ζωή που μέσω της ανασταίνομαι, που μακριά της χάνομαι, που γι’ αυτήν χαίρομαι και που χωρίς αυτή θλίβομαι και άγχομαι. Ω Ζωή! Ζωογόνα και Ζωοδότρα και χαρμογόνα, ποθητή, εράσμια, αείμνηστη Ζωή. Ω Ζωή της ζωής μου! Πού είσαι; Πού θα σε βρώ; Για να αναπαυθώ κοντά σου Ζωή μου. Για να υπάρχω κοντά σου. Ω Ζωή της ζωής μου! Χαρά της χαράς μου! Ελπίδα της Ελπίδας μου! Έλα κοντά μου στην καρδιά μου, στην ύπαρξή μου, γιατί πονώ από αγάπη σε ’Σένα και μόνο, Εσύ μπορείς να πληρώσεις το απλήρωτο κενό της καρδιάς μου. Μονάχα Εσύ μπορείς να σβήσεις την άσβεστη δίψα της ψυχής μου. Φως αιώνιο, λάμψε στη κατασκότινη ψυχή μου ώστε να Σε νοιώθω. Να Σε γνωρίσει και να Σε αγαπάει. Γι’ αυτό, Κύριε, δεν σε αγαπάει, γιατί δεν Σε γνωρίζει. Γι’ αυτό δεν Σε γνωρίζει, γιατί δεν σε νοιώθει. Γι’ αυτό δεν σε νοιώθει, γιατί δεν την αγκαλιάζει το φως Σου. Και το φως Σου φωτίζει τα σκοτάδια και ποτέ η σκοτεινή δύναμη του ζόφου δεν μπορεί να το νικήσει και να το καταβάλει το φως αυτό.

 

Σχόλιο του π. Ευσεβίου: Αν μπορούσαμε έτσι αδελφοί μου, να μιλήσουμε τον Κύριο, τον Νυμφίο της Εκκλησίας και τον Νυμφίο της καρδιάς μας, τότε θα είχαμε υποχρεώσει τον ουρανό να κατεβεί στη γη.

.